|
door José Pauty op
woensdag, 15 mei 2002 15:56
|
Eigenlijk is het buiten vandaag iets te koud om stil te zitten, maar in een beschut hoekje op het grasveld achter het kantoor moet het er maar eens van komen: mijn eerste redactioneel op mijn nieuwe notebookje. Een vrolijke Pentium III 1 GHz met 320 MB geheugen en een 30 GB harde schijf. Met een kleine 2 kg net geen ultralight, maar zéér draagbaar. Eigenlijk had ik mijn zinnen gezet op een nóg flitsender model met een snelle Pentium 4 Mobile, een groter scherm en een dvd-speler om films te kijken - een beetje zoals het notebook dat u kunt winnen met onze puzzel! Maar zo'n super-notebook is direct een stuk zwaarder en ik wilde er juist mee naar buiten. José Pauty Maar welk notebook u ook kiest, het is en blijft de cabriolet onder de computers. Met de altijd jaloerse blikken van voorbijgangers, buren en collega's komt ook de morele verplichting om vol te houden dat het leuk is. Wie een notebook koopt, verplicht zich de ergonomisch verantwoorde omgeving van de werkplek achter zich te laten en in een verkrampte houding in treinen, op terrassen of nog het allerliefst in de 'business class' aan de slag te gaan. Met een beeldscherm dat sowieso bij het eerste straaltje zon ieder contrast verliest en een accu met een uithoudingsvermogen dat alleen bestand is tegen hele korte vluchten. Want niets is zo - pardon my french - lullig als een vliegtuig vol mannetjes waarvan de batterijen op zijn.
En terwijl ik hier half zit/lig op dat grasveld, wat niet bevorderlijk is voor gewrichten, spieren en witte kleding, vraag ik me af of ik mijn notebook niet moet inruilen. Voor eentje voorzien van alle luxe die een bureaucomputer te bieden heeft, maar die ook de afmetingen en het gewicht heeft van een modale picknicktafel (inclusief de uitklappootjes). Zo'n desktopvervanger sluit veel beter aan bij het gebruik dat ik - net als de meeste notebookers - van hem wil maken. Werken waar ik maar wil, maar bij voorkeur wel op een serieuze werktafel met een fatsoenlijke stoel en een stopcontact in de buurt. 's Avonds thuis ergens aan beginnen, om 11 uur notebook dichtklappen en de volgende morgen computer met alle software en bestanden onder de arm mee naar PC-Active. En mocht daar op dat moment net iemand aan een geluidskaartentest of een test van het flitsvermogen van digitale camera's zijn begonnen, dan lopen mijn notebook en ik gewoon door naar dat rustige werkkamertje aan het eind van de gang.
En daarmee is de cirkel rond. Van de eerste 'draagbare' computers - nog met echte beeldbuis - uit de jaren tachtig, via de laptop, notebook, subnotebook en PDA zijn we weer terug bij de kloeke portable met een royaal beeldscherm en toetsenbord. Misschien wel in de eerste plaats omdat de computertjes wel steeds kleiner konden, maar de vingertjes niet mee willen krimpen. |
