Dat de HP’s de Compaqs opslurpen en de MicroGrafxen zich te grabbel gooien aan de Corels is misschien net zo kwalijk voor het marktprincipe als het feit dat de startups met tientallen tegelijk de onlangs zo mooi geverfde deuren moeten sluiten. Het recht van de consument om tussen de verschillende aanbieders van vergelijkbare producten te kunnen kiezen, komt in het gedrang. Iedere monopoliepositie – zoals het ooit grote KPN eens had – is de dood in de pot voor een goede verhouding tussen prijs en kwaliteit. En die keuze moet divers zijn, want als er slechts twee aanbieders zijn van eenzelfde product is de kans levensgroot dat die het onderling op een akkoordje gooien, waarbij de consument het kind van de rekening is. Ik moet er niet aan denken dat Intel en AMD zouden fuseren, en stelt u zich de desastreuze gevolgen eens voor als alle internetproviders van enige omvang besluiten één te worden. Liever hang ik tegen die tijd mijn pc in de wilgen, dan overgeleverd te worden aan de tomeloze honger naar dollars van de werkelijke machthebbers op het marktplein van de ICT. 

De schaamteloze wijze waarop de markt zichzelf in stand houdt is mij sowieso een doorn in het oog. Dat schijnt te worden aangeduid met de term ‘Wintel’: Microsoft komt ieder jaar met een nieuw besturingssysteem dat niet langer draait op de 286, de 386, de 486 enzovoort. Maar niet alleen het steeds terugkerende een-tweetje tussen Microsoft en Intel illustreert het Wintel-principe. Alle commerciële soft- en hardwaremakers van enige omvang maken zich schuldig aan deze praktijken: ieder jaar verschijnt er een nieuwe versie van hun onmisbare product waarbij het marketingcircus alles uit de kast haalt om de consument er maar van te overtuigen dat de vorige versie niet slecht was, maar toch echt niet meer voldoet. Natuurlijk is de pc er in de loop der tijd op vooruit gegaan en het is niet allemaal poppenkast. En uiteraard vind ik vrijwel ieder nieuw snufje en technologietje enorm boeiend om uit te proberen en om over te schrijven. Maar toch voel ik mij als consument op de een of andere manier bij de neus genomen.

En dat gevoel van onbehagen wordt door het volgende veroorzaakt: ik heb het niet in de hand. Anderen bepalen het tempo waarin ik schijn te moeten innoveren. En precies daar verzet ik mij tegen. Maar veel meer dan een pen en deze ene kolom hier heb ik daar niet voor. En het is nog eens de laatste keer dat ik dat hier doe ook, want met ingang van het novembernummer zal onze nieuwe hoofdredacteur, José Pauty, het woord tot u richten vanaf deze pagina. Gelukkig maar eigenlijk, dan kan ik weer lekker nieuwe producten gaan testen en beschrijven. De mens is zwak…