De kast staat vol met gelabelde doosjes met daarin kabels, schroefjes, verloopstukjes, restanten hardware, lege cd-media enzovoort. Op een slechte dag – iedere andere willekeurige dag – staan de behuizingen open, liggen overal componenten, hangen er kabels over deuren en randen van kasten. De inhoud van de dozen ligt verspreid over ieder stukje tafeloppervlak en vaak moet ook de vloer eraan geloven. De reacties van familie en vrienden zijn wisselend, van lacherige verbazing tot licht afkeurend hoofdschudden.

Bij het jaarlijkse bezoek van de verwarmingsmonteur trek ik met een verontschuldigend gebaar de deur van het cv-hok open. Deze plek is het knooppunt van mijn netwerk en bevat behalve twee servers ook een 8-poorts ethernet-switch. Dat de verwarmingsketel hier staat is inmiddels bijzaak. De monteur wurmt zich langs de kabels en vraagt of ik soms ‘in de computers’ zit. Meestal eindigt zo’n gesprek met een volledig advies mijnerzijds oer de pc die hij toch al wilde aanschaffen. Wellicht kent u dat. Van die dagen waarop het lijkt alsof er ‘helpdesk’ op uw voorhoofd staat getatoeëerd. Zodra mensen doorhebben dat je iets met computers doet, word je om hulp of advies gevraagd en voordat je er erg in hebt sta je de computer van de vader van de vriendin van je zus te repareren. Toch laat ook ik me iedere keer weer voor dit soort dingen strikken, want wat is er nu leuker dan het repareren van een kapotte computer? De soldeerbout laat ik daarbij overigens lekker liggen, van elektrotechniek weet ik helemaal niets. Maar het achterhalen van problemen, vervangen van onderdelen en opschonen van software, daar smul ik van.

Op mijn werkbank staan naast mijn eigen computers ook vaak ‘logeer-pc’s’. Het sleutelen aan andermans computers is, behalve vriendendienst, ook een handige afleidingsmanoevre. Het voorkomt dat ik aan mijn eigen machines ga lopen prutsen, of toegeef aan de neiging om voortdurend nieuwe hardware aan te schaffen. Want wat moet één persoon nu met vier pc’s, twee servers en een snel netwerk? En waarom wil ik nog meer en vooral nog sneller? Ik probeer mijn geweten te sussen met het organiseren van kleinschalige lan-party’s – lekker met zijn vieren spelletjes spelen via het netwerk – maar eigenlijk verdoezel ik de werkelijke reden: ik ben verslaafd! Heel erg en waarschijnlijk ongeneeslijk. Helaas bestaat voor mijn verslaving nog geen kliniek of anonieme praatgroep. Nee, ze hebben me zelfs hoofdredacteur gemaakt.

Of ik blij ben met mijn nieuwe baan? Och, ik voel me als een alcoholist die bij het opstaan ontdekt dat er geen water, maar bier uit de kraan komt. Kunt u even in mijn arm knijpen?