Zolang als ik met computers te maken heb – dus vanaf zowat 1977 – proberen allerlei ongetwijfeld goedbedoelende lieden ze ‘slimmer’ te maken. Nu is tot op heden een slimme computer alleen maar een taalfout, want werkelijke intelligentie zou inhouden dat het apparaat zelf bedenkt wat nu precies de bedoeling is. Maar denken kunnen onze machines tot op heden niet. Nog niet, misschien, want er zijn mensen die er wel voor doorgeleerd hebben die aannemelijk durven te maken dat binnen dertig, mogelijk veertig jaar de computer net zo krachtig zal zijn als het menselijk brein. En tien jaar later dus vele malen meer zal kunnen dan wij. Of dan ware intelligentie mogelijk zal zijn? Ik durf het niet te zeggen… Maar momenteel is onze meest krachtige pc nog het best te vergelijken met een ietwat primitief insect, qua kracht. Althans, volgens diezelfde mensen die ik zojuist al aanhaalde die er voor doorgeleerd zouden hebben – mij is volstrekt onduidelijk hoe je de mogelijkheden van het zenuwstelsel van een zilvervisje (Lepisma saccharina) moet projecteren op een snelle pc, om zodoende te kunnen concluderen dat ze wat kracht betreft ongeveer overeen stemmen.
Laat ik echter voor het moment eens even aannemen dat dit kloppen zou. Dan staat er onder mijn bureautje het equivalent van maarliefst drie zilvervisjes, die ik allemaal voor verschillende doeleinden gebruik. Even tussendoor, u vraagt zich nu toch af wat die zilvervisjes zijn? Wikipedia is your friend: http://nl.wikipedia.org/wiki/Zilvervisje. Ze komen u vast wel bekend voor, ze wonen in zowat elk huis.
Het slimste zilvervisje is voor Windows Vista gereserveerd, waar ik met regelmaat eens wat tijd aan besteed. En daarbij loop ik tegen allerlei pseudo-intelligent gedrag op. Want blijkbaar dachten de programmeurs van Vista en haar onderdelen dat een zilvervisje slimmer zou kunnen zijn dan ik, zodat het arme insectje steeds moet proberen te gokken wat ik bedoeld zou kunnen hebben in plaats van gewoon even te doen wat ik vraag.
Dat is namelijk al dik dertig jaar de makke met die programmeurs, ze geloven je niet op je woord. Vroeger viel het nog wel mee, zo kan ik me de keer herinneren dat ik helemaal gek werd dat een bepaalde job steeds stukliep – ponskaarten dus, die je als stapeltje inleverde bij de operator om later de print-out op te halen. Pas toen ik hulp vroeg, bleek dat ik domweg voor een octale parameter het cijfer 85 had ingevuld. En dat kan niet, het octale talstelsel loopt van 0 tot 7… Die keer heb ik wel gewild dat het mainframe wat soepeler was geweest en had ‘begrepen’ dat ik met 85 decimaal eigenlijk 105 octaal bedoelde. Zo moeilijk is dat toch niet? Maar toen was het nog simpel, computers deden wat je zei, niet wat je bedoelde. En als je het verkeerd zei, pech gehad. Zo waren de regels van het spel en wij computergebruikers – een scheef bekeken minderheid toen – waren daar meestal heel gelukkig mee. De goede oude tijd en zo.
Vista – en dan vooral Internet Explorer, aangevuld met allerlei ongetwijfeld goedbedoelde extra’s van fabrikant Acer en vele andere behulpzame partners – ziet dat anders. Uiterst hardnekkig probeert dat vermaledijde zilvervisje, daartoe aangezet door malafide programmeurs, voor mij te bedenken wat ik in de adresbalk probeer in te tikken om me vervolgens te snel af te willen zijn. Behulpzaam verschijnen er allerlei suggesties die ik helemaal niet wil zodat ik voortdurend op andere plekken beland dan ik eigenlijk heen wil op het internet. Uiteindelijk heb ik grommend en vloekend een andere pc met Firefox gestart, alwaar ik gewoon kon intikken en vervolgens op de juiste site terechtkwam. Een verademing.
Ooit deed de computer inderdaad wat je zei, ook al zei je het overduidelijk per ongeluk verkeerd. En dat zie ik liever dan de tegenwoordige neiging waarbij computers proberen te doen wat de programmeur denkt dat je bedoelt – en daarbij soms negeert wat je zegt. Mogelijk gaat dat ooit goed werken, maar met de intelligentie van een zilvervisje is het duidelijk veel te hoog gegrepen. ’t Arme beestje!
Overigens, twee nummers terug heb ik eens een balletje opgegooid op deze pagina of er interesse zou zijn om een peperdure maar erg mooie diascanner te testen – de redactie dacht dat u daar geen zin in zou hebben en ik had eigenlijk goede hoop dat ik met stapels mailtjes in de virtuele hand hun ongelijk kon bewijzen. Maar met in totaal vier mailtjes heb ik niet eens een poging daartoe gewaagd. En nu vraag ik me af, is een scanner die hele magazijnen wegwerkt zonder tussenkomst van de gebruiker – maar die wel € 1.000 op moet brengen – echt niet interessant voor de PC-Active lezer? Of hebben velen van u gewoon gedacht dat al die anderen wel zouden reageren?
Hoe dan ook: laatste kans. Als dit keer niet veel meer positieve reacties binnenstromen op wammes.witkop@pc-active.nl geef ik dit plannetje op. Met tegenzin, want het is een prachtig apparaat!
|
