En ja, ik had u graag eens in een paar pagina’s uitgebreid uit de doeken gedaan waarom ik zo allemachtig veel geld uitgeef aan een apparaat dat je ook voor een paar tientjes kunt kopen, maar volgens de redactie bent u daar helemaal niet in geïnteresseerd. Da’s veuls te duur voor u, denken de brave borsten. En aangezien ik tegenwoordig niet meer de dwingeland kan uithangen en mijn zin toch wil doordrijven, moet ik nu slinksere methoden toepassen, zoals in dit stukje laten weten dat ik er best een verhaal over zou willen maken. Want er zijn hele goede redenen; als je veel dia’s hebt – zoals ik dus –, zul je een scanner die hele magazijnen rustig achter elkaar wegwerkt erg prettig te vinden. Maar goed, mocht u dat artikel graag willen zien, mail me maar. Als ik genoeg bijval krijg op wammes.witkop@pc-active.nl zal ik ze alsnog proberen te overtuigen dat u, lezer, wel wil weten wat de voors en tegens zijn van zo’n inderdaad knap prijzig apparaat.

Als je zo’n monster van een scanner hebt staan, wil je er wel eens mee pronken. Zo langs de neus weg melden dat je net een paar duizend dia’s uit pak hem beet 1982 hebt ingescand en dat daar wel zulke leuke plaatjes bij zitten! Mailen is even lastig, want om alle kwaliteit te behouden die er in zit, heb je er maar meteen tifjes van gemaakt en die pakken wat lijvig uit, met 50 MB per stuk. Maar wacht, je maakt wel even een simpel jpg’je – alleen is de eigenlijke kwaliteit natuurlijk wel stukken beter! Kortom, de gewone opsnijderij met een duur speeltje …
Waar je dan ook al snel spijt van krijgt: als de eerste voorzichtig geformuleerde verzoeken of men ook van dit buitenkansje kan meeprofiteren binnen komen rollen. Want een paar diaatjes scannen voor goede vrienden is natuurlijk het probleem niet – maar al snel kwam er iemand met hele magazijnen op de proppen. Want ‘je hoeft er toch niet bij te zitten, hij doet het helemaal vanzelf’… klopt als een bus. Maar ik ben zelf nog niet op de helft van die 20k aan dia’s, dus om nu andermans magazijnen in te laden en niet mijn eigen meesterwerkjes, dat was toch niet helemaal wat me voor de geest stond. Zodat ik in ‘s hemelsnaam het ding maar eens ben gaan uitlenen.
Na een korte discussie over hoe het wonder vervoerd moest worden – die ik won, gewoon in de originele doos, ja, hij is groot, nou en? – had ik even rust, want zoveel dia’s willen scannen kan een beetje dwangmatig uitpakken had ik al gemerkt: nog een half uurtje op blijven, want dan kan ik beneden nog snel een nieuw magazijn inzetten. Althans, dat dacht ik dus, dat van die rust. Want ik had heus eerlijk waar een uitgebreide demo gegeven van de software. Had ik al genoemd dat het extra gekochte scanprogramma niet alleen heel goed kan scannen, maar ook het meest eigengereide stuk vreten is qua Windows-programmatuur dat ik ooit heb mogen aanschouwen? Oh nee – da’s voor die recensie die ik best zou willen schrijven, als er oren naar zouden zijn.

Het begon hoopgevend. De eerste magazijnen gingen probleemloos, hoewel wat traag – deze vriend heeft al zijn opnamen in glas ingeraamd en wilde elke dia voor het verwerken eerst weer goed stofvrij maken. Inclusief die stofjes die hij lang geleden per ongeluk mee ingeraamd had. Een ware Sisyphusklus waar ik alle vrede mee had, mijn dia’s liepen heus niet weg.
Maar na een week of twee ging het mis. Telefoon: het scannen lukte niet meer. Omdat het hoofdvenster was verdwenen van het beeldscherm. Alleen de hulpschermen waren nog in beeld. Dat klonk me bekend in de oren – het was mij ook al eens overkomen. Opeens zit je je  stomverbaasd af te vragen waar je werkvenster is gebleven. Toen had ik het opgelost door de software gewoon opnieuw te installeren, dus dat was ook nu mijn goede raad. En een half uurtje later ging de telefoon weer: ’t Hielp niet. Ik ben maar meteen op de fiets gesprongen, want ik zag al aankomen dat het anders niet op ging schieten.

En vraag me niet wat ik gedaan heb – ik zou het erg graag zelf weten – maar na een minuut of vijf snuffelen had ik de geheime sleutel blijkbaar per ongeluk gevonden: het werkvenster was plotsklaps in volle glorie hersteld. Tevreden met mezelf heb ik me een smakelijke whiskey laten serveren als dank voor mijn diensten, om vervolgens weer naar huis te fietsen.
Dat was een week of wat terug. Maar zonet was het weer raak: alarm! Werkvenster weg. En weer duurde het vijf minuten. En weer weet ik werkelijk niet wat ik gedaan heb om het terug te krijgen. Ik zei al, een eigengereid stuk vreten, dat programma. Een akelige eigenheimer, die echter wel die scanner tot in perfectie weet aan te sturen en prachtige plaatjes produceert. Ik zou u er zo graag eens meer over vertellen…