Laat ik deze keer eens met een breed gebaar mijn blikveld uitbreiden – althans, op het eerste gezicht – en een standpunt over onze steeds meer in het gedrang komende privacy innemen. Want waar pak hem beet dertig jaar terug de privacy van de burger hoogtij vierde – ik herinner maar eens aan de volkstelling in de jaren zeventig die massaal werd geboycot omdat we met zijn allen vonden dat de overheid veel te veel wilde weten en we vooral wantrouwig waren wat ‘men’ daarmee van plan was – geldt nu dat onder het motto veiligheid voor alles de USA wil weten wat ik eet in het vliegtuig in die richting. En dat is dan nog tamelijk onschuldig, want ze willen nog wel wat meer weten ook. Om toch de verbinding met mijn eigen platform even te leggen, het heeft wel degelijk met computers van doen. Want dankzij die apparaten is het mogelijk gigantische hoeveelheden informatie te verzamelen en door te spelen. Persoonlijk zou ik er een stuk minder moeite mee hebben als mijn dieet tijdens de vliegreis met een carbonnetje werd uitgetypt om als extra papieren kopietje ergens in Washington te verschijnen. Dat zou weinig kwaad kunnen, immers. Wat wel kwaad kan, is het feit dat door middel van digitale technieken er niet alleen overweldigend veel informatie kan worden verzameld – denk maar eens aan die vermaledijde verkeersgegevens van ons internetgebruik –, maar dat vervolgens allerlei vage figuren in schimmige overheidskantoortjes er vrijelijk mee kunnen sleutelen, teneinde te proberen er chocola van te maken. Patroonherkenning, zo noemen ze dat. Dus als ik een baard zou dragen heb ik dat gemeen met vele gelovige moslims en tja, juist die lopen in de kijker tegenwoordig. Het simpele feit dat ik die baard al sinds mijn achttiende jaar aan de kin heb bungelen uit luiheid – scheren is echt zonde van mijn tijd en bovendien, mijn vrouw vindt me mooier met extra beharing – valt buiten de patronen. ’t Is maar goed dat ik wel varkensvlees eet, anders zou ik nog bang worden om naar de States te vliegen … Ja ja, die veiligheid, die wil wat. Voor ons eigen bestwil moeten we heel wat inbreuken op onze privacy voor lief nemen. En iedere keer weer klinkt dat akelige koor ‘wie niets misdoet, heeft niets te vrezen’. Ondertussen valt daar wel wat op af te dingen, er zijn al wel wat ‘bedrijfsongelukjes’ bekend van onze strijders tegen terrorisme. Ik kan niet anders dan sardonisch grijnzen, als er weer heel wat van onze collectieve eurootjes worden verstookt in een reclamecampagne om ons te overtuigen dat het echt allemaal helpt tegen een ongrijpbare vijand. Vooral als er weer eens wordt getoeterd dat er de laatste jaren diverse grote dreigingen tijdig zijn verijdeld, maar dat ze jammer genoeg vanwege de veiligheid niet uit de doeken kunnen doen wat dan wel precies. Als journalist heb ik vaker het genoegen met professionele voorlichters te maken te hebben, maar in mijn geval proberen ze slechts free publicity te regelen voor hun broodheren – en dat is toch nog iets minder kwalijk. Hoewel ook daar sommige bedrijven er een handje van hebben om in te spelen op angst, vooral als ze antivirusspulletjes aan de man proberen te brengen. Uiteindelijk echter draait het allemaal om geld. Want ondertussen is er een aardige antiterrorisme-industrie ontstaan wereldwijd. En wie hoopt dat we daar ooit weer vanaf zullen komen zonder dat er drastisch wordt ingegrepen, is een hopeloze optimist. Tuurlijk, het baantje bij de gate op Schiphol waar je onschuldige reizigers hun flesje water of blikje bier afpakt, biedt geen carrière, maar ’t is wel werk. En dat gaat niet alleen op dat basale niveau op; iedereen die een boterham verdient in de antiterrorisme-industrie kijkt wel link uit om ooit te zeggen dat de dreiging afneemt. Sterker nog, ik geef u op een briefje dat die vermeende dreiging alleen maar toe zal nemen. Ze zouden de kip met de gouden eieren slachten als ze daar ooit iets anders over zouden durven zeggen. Immers, de dominee zegt ook niet dat al dat gedoe in de kerk overdreven poppenkast is en eigenlijk nergens voor nodig. ’t Is ook zijn levensonderhoud! Alleen, de gelovige die ‘s zondags naar de kerk gaat, die doet dat toch meer uit vrije wil dan de luchtreiziger die zich aan de gate meldt met zijn of haar doorzichtig en afsluitbaar plastic zakje van maximaal 1 l waarin verpakkingen van niet meer dan 100 cl per stuk, ondertussen hopeloos trachtend het felsje water in de andere hand leeg te drinken alvorens het wordt afgepakt – voor het eigen bestwil. Persoonlijk denk ik dat het hoog tijd is voor wat ouderwetse burgerlijke ongehoorzaamheid. Maar zelf ben ik ook te bang om de geüniformeerde naast die gate te vertellen wat ik er echt van denk. Want niet mee mogen vliegen is nog maar het begin van de maatregelen die men in petto heeft tegenwoordig, voor ons eigen bestwil. Misschien moet ik dit stukje maar eerst versleutelen met PGP, voordat het naar de drukker gaat. Want voor je het weet, sta je als onruststoker in de bestanden te boek, en daar kom je nooit meer uit …
|
