Die nas staat ergens boven het plafond op een balk te balanceren, veilig uit het zicht. Maar omdat het een simpel beestje is, met maar één harde schijf, is een back-up zo nu en dan wel zo slim. Daar had ik nu net een paar maanden terug een extra externe harde schijf voor gekocht, e-sata oftewel external serial advanced technology attachment om het eens volledig uit te schrijven. Lekker snel dus, echt veel sneller dan usb 2.0 of firewire. Maar snel of niet, je moet het wel even opstarten, anders heb je dus gewoon geen back-up. En ik was het alweer tijden gewoon vergeten. U kent dat vast wel, terwijl Windows aan het afsluiten is denk je ‘die back-up! Weer vergeten…’ om vervolgens te lui te zijn er meteen wat aan te doen. Morgen komt weer een dag – weer een dag waarop je er weer niet of te laat aan denkt, dus.

Kortom, nu ik toch op de bank zat te balen – en Lies al heerlijk op één oor lag – kon ik net zo goed even naar beneden om eindelijk die klus te klaren. Met een glaasje whiskey in de hand natuurlijk, want dat helpt tegen de pijn – licht lichamelijk ongemak, had ik toch gezegd? – en zo’n heksentoer is dat opstarten van die back-up nu ook weer niet. Per slot van rekening heb ik daar een handig sharewareprogramma voor: Allway Sync. Briljant stukje software om zaken te synchroniseren, met een simpele interface die toch erg complexe klussen mogelijk maakt – je kan zelfs drie drives tegelijk behappen met dit juweeltje!

De juiste job had ik ook al aangemaakt, een paar maanden terug, dacht ik. En inderdaad, er verscheen jobtabje met de juiste omschrijving nadat ik Allway Sync had opgestart. Zie je wel – gewoon luiheid om dat ding niet iedere week even te laten lopen. Ik verbeter mijn leven en begin nu meteen!

Zo gezegd, zo gedaan. En tevreden keek ik naar de snel voorbijflitsende meldingen. Tot mijn lodderig oog opeens wijd opensperde omdat ik me besefte dat de actie in de verkeerde richting liep: van de e-sata naar de nas. En dat was niet de bedoeling! Stopzetten, snel! Paniek!

Vervolgens ben ik toch maar naar bed gegaan. Blijkbaar was ik niet zo helder en bij de tijd als ik dacht – en als ik iets heb geleerd in de jaren dat ik met computers werk, is dat ze doen wat je zegt, niet noodzakelijkerwijs wat je wilt. Zodat het na zo’n ongeluk het slimst is om eerst eens heel goed na te denken wat je nu eigenlijk verkeerd hebt gedaan, wat de gevolgen zijn en hoe je een en ander weer moet rechtbreien. Hoe verleidelijk het ook is om meteen aan de slag te gaan, meestal is de schade daarna nog groter. Maar ik heb niet echt best geslapen, geef ik toe.

De volgende dag bleek het niet mee te vallen. Ik had een goed deel van de nas gewoon gewist, allerlei bestanden die niet op die oude back-up stonden waren keurig gedelete. En dat was dan nog het minst erge – andere bestanden waren met oude versies overschreven. Gelukkig niet alles, ik had immers de actie afgebroken, Maar welke wel en welke niet waren overschreven – ik had werkelijk geen idee.

Met een undeleter ben ik de nas te lijf gegaan, die gelukkig wel een standaard fat-formattering bleek te hebben. Loskoppelen van het netwerk en via usb aan een werkmachine hangen, dan heb je zo rechtstreeks mogelijk toegang. En een groot aantal bestanden kwam inderdaad weerom van gene zijde, om op een andere harde schijf gezet te worden natuurlijk. Veel te veel bestanden bleek al snel, want allerlei tijdelijke bestandjes van Word en dergelijke werden ook keurig teruggehaald. Bovendien had ik heel veel zitten schuiven in de structuur op die nas – en daar kreeg ik nu spijt van, nu daardoor nog veel meer zombies mijn beeld kwamen vertroebelen. Lange bestandsnamen zijn we aan gewend tegenwoordig, maar mijn geredde exemplaren moesten het doen met afgekapte 8.3-naampjes waarvan bovendien de eerste letter was verdwenen. En waarom ik het ooit in mijn stomme kop had gehaald mijn mail ook op die nas te zetten …

Om een lang verhaal kort te houden, we zijn nu een week verder. De mail kwam na drie dagen weer op gang, hoewel er nog wat mailarchieven dwars liggen omdat ik de juiste namen niet meer weet. Voor de rest ben ik dagelijks een aantal uren bezig zombies uit te moorden. Gewoon kijken wat de laatste of beste versie is, op de nas, de drive met geredde zombies en natuurlijk als derde in het spel die e-sata-disk waarop de oude back-up stond. ‘k Zal niet zeggen dat het een echt leuke hobby is – en ik weet nog steeds niet zeker wat ik allemaal echt kwijt ben. Want je wilt niet weten wat er aan aantallen bestanden op die nas stond.

De moraal van het verhaal: bezint eer ge begint. Vooral na twaalf uur ’s avonds kun je beter breed oreren in de kroeg, dan domme dingen tegen je pc zeggen …