|
Best leerzaam, om weer eens met de poten in de modder te staan, aan de dijk. Hoofdredacteur is eigenlijk best een boel werk. En in bepaalde opzichten ook behoorlijk veranderd, vergeleken met eind jaren negentig – als ik journalist voor de Volkskrant was zou ik daar aan toevoegen ‘van de vorige eeuw’ – toen ik voor het laatst bepaalde klussen zelf opknapte.
Want u moet weten, toen tijdens een redactievergadering de persberichten ter sprake kwamen en iedereen heel moeilijk ging kijken, ben ik zo dom geweest te zeggen dat ik dat klusje zelf wel even op zou knappen. Ik zou die knullen wel even een poepie laten ruiken, zo veel werk was dat natuurlijk niet. Jonge slampampers. De oude vos – ik dus – zou het goede voorbeeld wel geven. En dat alles gebaseerd inderdaad op ergens rond 1996, toen ik voor het laatst zelf de persberichten afhandelde. Nou, ik was een kleinigheid vergeten. Want in 1996 kwamen bijna alle persberichten per post tot ons, gewoon, in een envelopje. Met daarop een postzegel, of een ander bewijs van betaling. Anders gesteld, dat persbericht kostte toch een paar guldenkwartjes om naar de redactie te sturen. En blijkbaar maakte dat toch het nodige verschil. Want de afgelopen weken heb ik inderdaad aan de dijk gestaan. Met een vinger in het gat, in een poging de overstroming nog tegen te kunnen houden. Aan de andere kant van die dijk bevindt zich de mailbox waar onze persberichten belanden – voor zover de dames en heren van de persbureaus, pr-bureaus, fabrikanten, importeurs, dealers, winkels en wat er allemaal nog meer hoopt een gratis plekje op onze pagina’s te veroveren die niet ook nog eens naar de persoonlijke mailboxen van de redacteuren sturen. De oogst is indrukwekkend, in de jacht op free publicity krijgen we zo’n dertig à veertig persberichten per werkdag binnen. We maken elf nummers per jaar, zeg 52 weken met ieder 5 werkdagen, dat maakt dus 827 persberichten per PC-Active om uit te kiezen. We kunnen er hoogstens twintig plaatsen, afgerond 2,4 procent van die stortvloed. Zeg één per dag… De eerste paar dagen was ik nog redelijk zorgvuldig. Even echt lezen en afwegen of we er wat mee zouden kunnen willen. Gelukkig was een deel makkelijk zat, zodra ik iets las over ‘third quarter’ of ‘revenues’ wist ik het al: snorkend gezemel over de resultaten; dus plonk, naar de prullenbak. Al die berichten over wie er nu weer promotie heeft gemaakt – en waar dan wel – da’s ook makkelijk zat: weg ermee. Maar ja, we schrijven inderdaad wel over games, dus die bewaarde ik in eerste instantie. En met afgrijzen zag ik aan dat ik met veel tijd misschien maar tien berichten per dag kon wieden. Dan word je snel rigoureuzer. Vooral als je ontdekt dat sommige spellen een ware stroom berichten genereren. Basisplan! Eerste preview! Tweede preview! Screenshots! Ontwerp van het doosje! Prijs vastgesteld! Morgen in de winkel! Vandaag in de winkel! Gister al goed verkocht op de eerste windeldag! Vorige week goede verkoop tijdens eerste winkelweek! En niet alleen de spellenfabrikanten hebben daar een handje van, kan ik u verzekeren. Met ingang van vandaag zal ik genadeloos moeten worden. Iedere week moet ik van tweehonderd persberichten er zo’n vijf overhouden. En aangezien dat lastig is, maak ik het mezelf makkelijk. Zodra ik het gevoel krijg dat een persbericht gebakken lucht is, weg ermee. Dat schiet namelijk wel lekker op, want zo hou je alleen dat over wat ze als er nog een postzegel op moest, ook zouden verzenden. Proef ik ook maar een zweempje van zakelijke software, opruimen die hap. PC-Active leest u ’s avonds, thuis, voor uw lol. Staat de kop me niet aan? Niet moeilijk over doen, hadden ze maar een betere kop moeten bedenken. Bovendien, alleen hoofdletters vind ik nog steeds equivalent aan schreeuwen en daar luister ik niet naar. Distributieovereenkomst is ook zo’n woord dat meteen resultaat heeft, daar zit u toch echt niet op te wachten. Persberichten lijken op spam en ik behandel ze dan ook nu maar als zodanig. Maar allemachtig, wat verlang ik terug naar de tijd van dat envelopje en die postzegel…
|
