Het vervelende van een commodity is, dat het geen kwaliteitsproduct meer is. Het moet natuurlijk wel werken, maar of het nu extra goed is, of alleen maar net goed genoeg, dat maakt weinig meer uit. Als er eentje stuk is, dan is het niet de moeite waard te klagen, laat staan te repareren, want een commodity is per definitie goedkoop. Diskettes, cd-r’s, beschrijfbare dvd’s, het zijn allemaal voorbeelden van commodity’s. Net als papier, inkt en toner. Maar ook de pc zelf is een commodity in de ogen van de handel. Niet voor u, niet voor mij, maar de pc die bij het Kruidvat in de schappen staat, is echt niet meer dan bulkgoed voor die winkel. De verkoper weet er weinig vanaf, tenzij u geluk hebt en een hobbyist treft.

Best lastig ergens, voor u en voor mij, die ontwikkeling. Want wij willen wel weten wat er onder de kap steekt. Niet alleen hoeveel geheugen er in zit, maar ook hoe snel de front side bus is, want anders weten we nog niks. En dat geheugen, dat staat wel op die schapkaart te lezen, maar de snelheid van de FSB? Echt niet! En zo blijft het modderen. We willen allemaal zo goedkoop mogelijke – dus inderdaad als commodity te verhandelen – spulletjes. En vervolgens blijkt het lastig dat kwaliteit en kennis tweede viool zijn gaan spelen. Maar ach, wat klaag ik. Want juist daardoor heeft een tijdschrift als PC-Active een bloeiende toekomst in het verschiet. Wij helpen u graag verder, waar die verkoper af moet haken. Dat is dan weer het aardige van die commodity-markt. De spulletjes worden zo wel heel betaalbaar, zodat er voor diegenen die zich er wel in verdiepen hele leuke dingen te vinden zijn. ’t Is alleen wel even opletten zo nu en dan, want men verkoopt u graag knollen voor citroenen.