Mijn werkkamertje thuis blijft slechts beloopbaar bij de gratie van het feit dat het ook de logeerkamer is. Zo nu en dan moet ik opruimen, als een van mijn buitenlandse vrienden zich meldt voor een bezoekje aan Amsterdam. Hoewel, opruimen. Maar al te vaak wordt het door tijdgebrek de avond voor men aankomt even snel opstapelen van al die projecten waar ik me mee onledig hou. Vervolgens uitsorteren komt er niet van, zodat de volgende keer dat ik iets zoek die stapels geheel omgespit moeten worden en dus door elkaar raken. Ramp! Nachtmerrie!
Maar mijn pc’s spannen de kroon. Alweer, op de uitgeverij valt het nog wel mee. Enerzijds Henk van de Kamer die altijd loopt te grommen als er ‘illegale’ spullen op verschijnen – en Henk vindt alles wat hij niet drie jaar terug in het image had gezet eigenlijk illegaal –, anderzijds de dagelijkse viruscheck die me noopt het aantal en de omvang van de bestanden en toepassingen beperkt te houden, omdat het anders zoveel tijd kost. E-mail is een ander verhaal, daar sta ik altijd wel in het wekelijkse lijstje met overtreders qua aantallen en omvang van de bewaarde berichten. Maar als uitgever en directeur kom ik daar nog wel mee weg... Alweer, thuis is erger. Veel erger. Mijn vorige machine had op het laatst vier harde schijven aan boord – steeds eentje extra omdat ik wat krap in de ruimte raakte. Nu sta ik aan het hoofd van 120 GB in de bureaumachine en nog een fikse HD in het notebook. En ook die ruimte slibt dicht.
Daar zijn allerlei excuses voor te bedenken. Zo test ik allerlei hard- en software lekker thuis, waar niet steeds mensen met vragen binnenwandelen die me mijn concentratie kosten. Maar weet u wat er gebeurt als je steeds weer andere digitale camera’s aansluit? Jazeker, die willen allemaal hun eigen software installeren om de foto’s naar de pc over te zetten. En aangezien ik die software inderdaad aan de tand wil voelen, moet ik er wel mee werken. Iedere keer weer worden er nieuwe plekken op de harde schijf in gebruik genomen om al die testfoto’s te parkeren. En elke keer weer kom ik er in het heetst van de strijd niet aan toe om dat alles weer even te ordenen. Als ik dan ook nog eens wat albumsoftware test – die zijn eigen methodes kent om beelden uit camera’s te peuren en bovendien fikse databases en thumbnail-verzamelingen opzet – wordt het beeld wel duidelijk, vrees ik.
Scanners testen, ook zo aardig. Wel eens een vijftig-eurobiljet gescand op 2400 dpi? Fikse bestanden, dat kan ik u verzekeren. En als ik niet uitkijk, blijven ook die na de test zo hier en daar slingeren op die snel vollopende harde schijven.
Ligt het nu aan mij? Ben ik van nature een chaoot? Waarschijnlijk wel, maar ondanks alle vooruitgang ben ik ook van mening dat de huidige pc’s wel behoorlijk tekortschieten als het erom gaat de helpende hand te bieden in de steeds aanwassende stroom van bestanden. Wie slimme trucs weet, mail me! Er moet toch wel een slim stukje shareware of commerciële software bestaan dat voortaan automatisch regelt dat ik het zicht hou op die data? Toch? Alsjeblieft?
