Ik vertel al zo’n tien jaar een flauwe en bovenal seksistische grap – en iedereen vindt die grap nog leuk ook! En vannacht besefte ik wederom dat die grap wel zo onverteerbaar waar is...
Een maand of wat geleden was het huwelijk – een fantastisch feest! Geld was geen belemmering, iedereen was er en had alles wat zijn of haar hartje begeerde. Glitter en glamour overal. Het mooiste meisje had de beste partij aan de haak geslagen: de programmeur! De man die alles voor elkaar kon krijgen, de man met de gouden toekomst! Een koppel dat in de hemel was bedacht, een paar dat alleen geluk kon kennen.Bon, het koppel vertrok op huwelijksreis naar een fraai tropisch eiland. En de dag nadat ze weer terug waren, belde haar beste vriendin haar heel nieuwsgierig op. Hoe was het geweest? Of eigenlijk, hoe was het gegaan?Waarop het bruidje in tranen uitbarstte! Sniffend en snotterend vertelde ze met horten en stoten over haar huwelijksreis. Want het ging niet goed. Helemaal niet goed. Absoluut beroerd eigenlijk. Want het ging niet goed! Sterker nog, het was nog helemaal niet gebeurd! Iedere avond zat hij voor het slapengaan op de rand van het bed teder naar haar te kijken en te vertellen hoe geweldig het zou zijn, straks, als hij er helemaal klaar voor was. En heus, hij was echt bijna zover.
Morgennacht, op zijn laatst overmorgen, zou hij er helemaal klaar voor zijn...
En iedereen die ik deze inderdaad nogal flauwe grap vertel, herkent het beeld meteen. Programmeurs lachen als een boer met kiespijn, mensen die met programmeurs werken, kijken er wel wat zuur bij en iedereen die met computers van doen heeft, beseft hoe uitermate waar dit is. Want uiteindelijk is het gewoon waar: de hele software-industrie blijft keer op keer beloven dat het nu echt bijna helemaal goed is. Om vervolgens keer op keer toch te moeten toegeven dat er nog wel wat valt af te dingen op die claim, nadat ze dan uiteindelijk hun nieuwste product met tromgeroffel hebben gepresenteerd. Vervolgens begint het spel weer van voren af aan, want de volgende versie wordt echt wat je er van zou mogen verwachten. Dan zijn alle problemen echt opgelost en kan er nog veel meer mee dan je zou durven dromen.
Ik klink wat cynisch? Bitter zelfs? Dat klopt. Want zolang als ik met computers van doen heb, is dit de gang van zaken. Ik zal niet beweren dat we niet veel meer kunnen dan vroeger, dat zou niet terecht zijn. De moderne pc is een uitermate krachtig apparaat waarmee we dingen kunnen waar we pak hem beet tien jaar geleden niet over durfden dromen. Het lukt die programmeurs alleen nog steeds niet om al die prachtige zaken zonder ingebakken fouten te maken! De computer zonder reset-knop, dat is mijn toekomstdroom...
Want wat zou dat nou heerlijk zijn. Een pc die gewoon altijd goed werkt. Een machine die je niet met enige regelmaat weet te verrassen door er botweg de brui aan te geven. Liefst op het moment dat je er de nodige tijd door kwijtraakt. Soms lijkt het wel of er een kwaadaardig stukje programmatuur over je schouder meekijkt dat feilloos weet te bepalen wanneer het maximale chaos kan veroorzaken door een programma – of de hele pc – over de kop te laten slaan. En nee, het maakt geen donder uit met welk besturingssysteem je werkt. Dit is wat je noemt het enig universeel werkende en nimmer versagende programma, dat nimmer dienst zal weigeren.
Zucht. Soms verdenk ik ze er echt van dat dit de ultieme marketingtruc is. Want wat is de eigenlijke reden dat we allemaal steeds weer een nieuwe versie kopen? Juist ja!
|
