In opzichten werd dat een ontluisterend gesprek. Mijn amper vier jaar geleden aangeschafte Terratec geluidskaart (digitale in- en uitgangen, prachtige aansluitmodule in een drive-bay aan de voorzijde) bleek een oud en onbruikbaar kreng te zijn. Immers, ISA. En dat kennen moderne moederborden niet. Gelukkig bleek de PCI-variant de helft van de ongeveer duizend gulden van indertijd op te moeten brengen en bovendien gebruikte deze slechts één enkele interrupt. Maar het waren wel onvoorziene kosten. Na wat telefonisch pingelen, hadden we dan toch een heel aardig systeem samengesteld. En na lang wachten werd de nieuwe bak thuisgebracht. Want ik zou zelf wel even de verhuizing van hard- en software ter hand nemen.

Dat heb ik geweten, dit weekend. Zondag te laat naar bed, terwijl mijn toch al kleine werkkamertje thuis er uit zag als na een ontploffing. Twee open big towers, overal installatie-cd’s, losse kabels, schroeven, kaarten, ZIP-drives, een Onstream die niet wilde meewerken en een fikse snee in een scheenbeen. Ach ja, je moet niet per ongeluk tegen die losse beplatingen wandelen...

Het begon soepel genoeg met het installeren van de eerste stukken. Maar even later was het tijd voor een zwaardere klus: mijn internettoegang. Kabel, via UPC, dus behalve het feit dat mijn mailarchieven in Netscape me zorgen baarden, zat ik ook nog met het feit dat het Lancity-modem slechts met een enkele netwerkkaart wenst te praten. Het checkt op het MAC-adres...

Nadat ik voor een euroduppie per minuut enige tijd op een menselijke medewerker had zitten wachten, leek alles soepel te gaan. Die oude Lancity-bak kon hij niet omschakelen, maar als hij de melding verstuurde, zou het binnen maximaal 24 uur gepiept zijn. Maar het kon ook wel binnen twee uur, hoe lang was onvoorspelbaar. Ik schrok, dat was niet handig. Want tijdens die verhuizing is internet onontbeerlijk, om snel wat drivers op te halen of wat aanwijzingen te vinden. Maar ik was te laat. De melding was al verzonden, het kon niet meer teruggedraaid worden. Dat werd dus twee big towers in de lucht houden en regelmatig checken of de zaak al om was.

Tijd voor de hardware. Eerst de laatste HD. Een schijf van 40 GB waarvan het oude moederbord er slechts 8 kon zien. Dat ging soepel zat: XP bleek slim met harde schijven om te kunnen gaan! Mijn oude machine had twee SCSI-kanalen die ik ook nog gebruikte. Dus, een SCSI-kaart in de nieuwe.Toen een overgeschoten FireWire, wat even makkelijk bleek. Tegen die tijd lagen beide bakken wijd open en de grond vol met spulletjes. Op blote voeten vooral niet in de schroeven en brackets trappen, dat soort. Toch weer een tegenslagje: mijn ZIPje bleek IDE en niet SCSI zoals ik dacht. Dat wordt dus een extra IDE-kaartje, komende week.

En toen kwam de eerste echte ramp: ik hoopte een Onstream ADR-50 aan de praat te krijgen. Op Internet – als een gek schakelend tussen de beide pc’s, want dat MAC-adres was blijkbaar nog niet om, hoewel het nu ruim een dag na mijn telefoontje was – stonden wat aanwijzingen. Maar helaas, pindakaas. Weliswaar kreeg ik een driveletter V in de Verkenner, maar de backupprogrammatuur weigerde die ook te zien. En na een paar uur worstelen, ging ik te laat en gefrustreerd naar bed.

Vanochtend heb ik meteen even gecheckt of UPC nu wel zover was, maar nee. Zojuist vanaf kantoor nog eens gebeld. En wat blijkt - ik had het zelf kunnen bedenken, maar was blijkbaar niet zo slim - dat modem moet eerst gereset worden. Gewoon de stroom er af. En dan wordt pas duidelijk of de omzetting plaats heeft gevonden.

Nu nog een smoes bedenken om vroeg naar huis te kunnen. Want als internet op de nieuwe machine eenmaal draait, kan ik er in ieder geval weer eentje dicht schroeven en opzij zetten. Iets meer ruimte, voor mijn dansjes tussen alle losse onderdelen...