Het lijkt heel makkelijk met digitale apparaten zoals computers: ze doen het, of ze doen het niet. En dan heb ik het niet over de software, maar over de hardware zelf. Digitaal is per slot van rekening niks anders dan eentjes en nulletjes. Iets daartussenin heeft geen bestaansrecht in de digitale wereld en daarom werkt het wel, of niet. Simpel toch? Te simpel, dus. Want die nulletjes en eentjes zijn alleen maar twee elektrische spanningen. Wat een nul is, is duidelijk, en wat een één is ook. Maar op het moment dat een nul een één moet worden, zal die spanning moeten veranderen. En hoe graag we ook denken dat zulks ogenblikkelijk gebeurt, dat is niet zo. Echte blokgolven bestaan niet, er is altijd een hele korte tijd waarin die spanning stijgt of daalt naar het juiste niveau. En daarmee hebben we de timingproblemen in beeld. Want als het ene onderdeel er nou net iets langer over doet om van nul naar één te gaan dan het andere verwacht, dan kan een nul een één worden - en omgekeerd. Aangezien snellere onderdelen - geheugen, processors, chipsets - duurder zijn dan langzame zullen fabrikanten proberen met zo langzaam mogelijk uit de voeten te komen. Dat gaat bijna altijd goed, maar niet altijd. En al helemaal niet als iemand met een technische knobbel vervolgens de zaak gaat overklokken � sneller afstellen dan waar het officieel voor bedoeld is.
Maar als iets echt stuk is, dan is het dus kapot? Nou, nee. Niet altijd. Laat ik het LCD-scherm eens als voorbeeld nemen: er zijn standaarden die zo�n scherm als goed bestempelen zelfs als er duidelijk foutjes in zitten. Een uitgevallen pixel valt dan binnen de tolerantiegrenzen die de fabriek zichzelf stelt. En meestal heb je daar ook geen last van, tenzij dat ene pixeltje nu net op een cruciale plek zit bij een grafische toepassing. Het kan trouwens nog erger. Mijn LCD thuis mist zelfs een hele regel aan pixels: de onderste. Ik moet zeggen dat ik er in de praktijk nog nooit last van heb ondervonden, maar uiteindelijk is stuk dus niet hetzelfde als kapot. En gezien de prijs van die LCD's tegenwoordig zou het ook nauwelijks haalbaar zijn om alle exemplaren waar een klein schoonheidsfoutje in zit weg te mieteren.
Met zo'n scherm zie je het als het stuk is. Maar met een digitale camera wordt dat al heel anders. Het beeldvormend element daarin is een CCD - Charge Coupled Device - dat uiteindelijk best veel lijkt op een LCD: heel veel pixels. Alleen is zo'n pixel dit keer een opneemelement.
Maar heel weinig camera's hebben de zogenaamde raw-mode, waarbij het opgenomen beeld in zijn totaliteit wordt opgeslagen, zonder enige compressie. En zodra je gaat comprimeren wordt de originele pixelinformatie bewerkt alvorens die wordt bewaard. Niets makkelijker natuurlijk dan om bij dat bewerken meteen even een dood pixeltje weg te poetsen. En ach, zeg nou zelf, wat maakt zo'n enkel beeldpuntje nou uit, als de zaak toch gecomprimeerd wordt...
Toen ik me laatst die vraag hardop stelde, tijdens een genoeglijk babbeltje op CeBIT met een camerabouwer, was die meneer het helemaal met me eens. Niet dat zijn merk zich hier aan bezondigde, maar hij wist zeker dat andere merken wel degelijk wel eens een uitgevallen beeldpuntje door de kwaliteitscontrole lieten glippen. En wel twee ook! Waarna ik me natuurlijk af ga vragen of drie dan wel een reden tot afkeuring is. Want uiteindelijk zal de klant het toch niet zien. Het kwaliteitsverlies is puur theoretisch. In principe dan. Alleen, waar ligt die grens? En vooral ook, hoe kan je daar zelf achterkomen? Als eindgebruiker, maar vooral ook als tester voor een computerblad?
Want dat de fabrikanten wel degelijk trucjes toepassen om defecten te maskeren is duidelijk. En dat zulks de uiteindelijke kwaliteit negatief zal beïnvloeden, is onvermijdelijk. Maar hoe kom je daar nou weer achter? Wie het weet mag het zeggen!
|
