Het gebeurt niet vaak dat ik mijn maandelijkse stukkie herschrijf, maar deze keer moest het wel. Want onze cd-r test heeft toch wel het nodige losgemaakt. Jaren terug heeft PC-Active nogal een reputatie opgebouwd met onze jaarlijkse diskettetest, waarbij we rijp en rot van elkaar probeerden te scheiden in samenwerking met het Quality Assurance Lab van diskfabrikanten. Dat waren leuke tests waarbij we het nodige boven water haalden. Dergelijke tests met cd-r’s hebben dan ook altijd hoog op mijn verlanglijstje gestaan, maar om allerlei redenen is dat heel lang niet gelukt. Afdoende aantallen testen was blijkbaar te tijdrovend om makkelijk afspraken te kunnen maken met een fabriekslab – en die keer dat ons dat wel gelukt was ging er prompt iets mis aan onze kant waardoor we die afspraak moesten laten vervallen. Al met al reden genoeg om uiteindelijk dan maar zelf een testapparaat aan te schaffen: de CD Associates CDA 3000 machine – zie http://www.cdassociates.com/prod_cd_3002pro.html voor meer informatie. Feitelijk een pc met aangepaste cd-lezer, die alle ingebouwde foutcorrectie uitschakelt zodat we er de echte toestand van een cd – of beschreven cd-r – mee kunnen bekijken. Fouten hebben alle cd’s nu eenmaal, maar hoewel de foutcorrectie die bijna altijd keurig zal ondervangen, moeten het er toch niet te veel zijn. Want door de veroudering van een cd-r zullen er in de loop van de tijd fouten bijkomen – en eens houdt het op; dan is het cd’tje niet meer leesbaar.
Maar wij maakten een toch wel cruciale fout in de testprocedure. Want waar we onze testdiskjes altijd hoogstpersoonlijk in allerlei winkels aankochten, daar dachten we hier dat het veel simpeler zou zijn om ons die stapels cd-r’s gewoon door de fabrikanten en importeurs toe te laten zenden. Immers, een diskette kan door de fabrikant of importeur worden getest zonder dat zulks later in ons lab merkbaar is. Op die manier kon men ons van tevoren geselecteerde exemplaren toezenden.
Dit is wat moeilijker bij een cd-r, aangezien testen inhoudt dat hij beschreven moet worden en dat zouden we vast wel merken, hadden we bedacht. Vandaar onze beslissing de importeur of fabrikant zelf de schijfjes aan ons toe te sturen.
In eerste instantie raakten we behoorlijk opgewonden van de testresultaten. Behalve onze eigen ervaring als gebruiker – je brandt zo nu en dan wat cd’s en soms heb je uitval, maar nooit zoveel dat je daar nou echt conclusies uit kan trekken – hadden we geen idee wat we moesten verwachten. Toen er duidelijke kwaliteitsverschillen in beeld kwamen tijdens het testen was dat reden voor een feestje. Niet dat we de fabrikanten zo graag slecht zien scoren, maar als we hadden moeten constateren dat alle cd-r’s even goed zijn, hadden we geen artikel gehad.
Wat we echter niet hadden verwacht is dat de kwaliteit zo uiteen zou lopen. Er bleken cd-r’s tussen te zitten die zich al helemaal niet lieten branden op 16-speed! En andere waren vervolgens gewoon niet te lezen op 40-speed – de testmachine moest op een lagere leessnelheid terugschakelen voordat er getest kon worden. Daarnaast vonden we mechanische fouten, beschadigingen van het oppervlak. De foutverdeling was ook alles behalve uniform, bij sommige merken zagen we duidelijk dat de problemen zich concentreerden aan de buitenzijde – inderdaad die ruimte voorbij de oorspronkelijke 650 MB standaard. Blijkbaar was die standaard nog niet zo gek, want de 700 MB cd-r’s hadden het soms maar wat moeilijk met die extra 50 MB. Overigens, een test voor de echt opgerekte cd-r’s van 800 en zelfs 870 MB staat in de planning – en ik persoonlijk ben werkelijk heel benieuwd!
Ook de schrijfsnelheid blijkt uitermate belangrijk. Waar we vorige maand hebben kunnen constateren dat langzaam schrijven meer fouten op kan leveren, daar kwamen we er nu achter dat de hoogste snelheid ook niet altijd de beste oplossing is. Op zich is dat niet verbazend, want elke cd-r kent een optimale schrijfsnelheid. De truc is echter om een cd-r zodanig te maken, dat deze ook bij andere snelheden een afdoende resultaat op zal leveren – en die truc blijkt toch lastiger dan gedacht, gezien het feit dat vooral bij 16-speed gebakken schijfjes het nogal eens af laten weten.
Toen ook een merk als Philips – waar we toch goede verwachtingen van hadden – de nodige problemen bleek te hebben, werd het me te gortig. We hebben alle deelnemende merken het artikel voor de test laten lezen, maar in het geval van Philips heb ik zelfs nog voor de test helemaal af was contact opgenomen. En toen kwam onze cruciale fout aan het licht…
Het bleek dat Philips ons een afgekeurde batch had gestuurd. Een doos, die nooit naar buiten had gemogen. En hoewel je als journalist wantrouwend moet staan tegenover dergelijke argumenten, je mag ook niet aannemen dat het niet waar is. Fouten kunnen gebeuren. We hebben Philips dan ook opnieuw getest – waarbij de resultaten inderdaad beter uitpakten. Waarna het artikel werd afgesloten en naar de productmanagers van de twaalf deelnemende merken gemaild.
Prompt bleek, dat het noodlot nog een keer had toegeslagen! Ook That’s Write meldde zich met de melding dat de partij die ze hadden toegezonden een ongelukje was – het was een testrun voor de grafische kwaliteit van de opdruk! Dus ook daar hebben we alsnog een nieuwe reeks door de testprocedure gesleept.
Al met al een test met een staartje. Een test, waarbij twee van de twaalf deelnemende merken ons per ongeluk totaal verkeerde cd-r’s hebben doen toekomen. Duidelijk een fout in onze testprocedure, want zoiets mag niet voorkomen. Vandaar ook dat ik hoogstpersoonlijk de testredactie op het hart heb gedrukt, dat we vanaf nu alleen maar cd-r’s mogen testen die we zelf in de winkel hebben aangeschaft. Anoniem, dat spreekt. Het BTW-bonnetje mag natuurlijk niet op PC-Active staan…
De eerste witmerken zijn ondertussen aangeschaft en het zal me uitermate benieuwen wat we daar nu weer gaan ontdekken!
|
